Śnieżka, królowa Karkonoszy i najbardziej wietrzna góra w Polsce, ma tylko 1603 m n.p.m., lecz panujące na niej warunki potrafią zaskoczyć.
Śnieżka i jej charakterystyczna kopuła szczytowa to jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów na górskiej mapie Polski. Widać ją z daleka, prowadzą na nią popularne szlaki, a na szczycie czeka charakterystyczna konstrukcja w postaci trzech “spodków”. Brzmi jak prosty plan na weekend? Tylko do momentu, w którym zacznie wiać.
Nie bez powodu Śnieżka bywa nazywana najbardziej wietrzną górą w Polsce. Panuje tu surowy klimat, porównywany do warunków subpolarnych, a mgła, śnieg i silny wiatr potrafią błyskawicznie zmienić przyjemną wycieczkę w naprawdę wymagające wyjście. Jest najwyższym szczytem nie tylko Karkonoszy, ale również całych Sudetów. Dla naszych południowych sąsiadów, Czechów, jest też najwyższym szczytem w kraju, bo przez wierzchołek Śnieżki przebiega polsko-czeska granica. W tym przewodniku podpowiadamy, który szlak na Śnieżkę wybrać, kiedy warto skorzystać z wyciągu na Kopę, jak wygląda wejście od czeskiej strony oraz z czym trzeba się liczyć zimą.
Na Śnieżkę prowadzi kilka szlaków o różnym charakterze — od krótkiego podejścia z wykorzystaniem wyciągu, po dłuższe i bardziej widokowe trasy z Karpacza lub od strony czeskiej. Wybór zależy od kondycji, warunków pogodowych i tego, czy zależy Ci bardziej na szybkim zdobyciu szczytu, czy na samej drodze.
Śnieżka nie jest technicznie trudna, ale ze względu na ekspozycję na wiatr i nagłe zmiany pogody wymaga rozsądnego planowania. Nawet latem warunki na szczycie mogą znacząco różnić się od tych w Karpaczu.
Przeczytaj też:
Na Śnieżkę prowadzi kilka tras, które różnią się nie tylko długością, ale też charakterem. Jedne pozwalają szybko zdobyć szczyt, inne prowadzą przez najbardziej efektowne fragmenty Karkonoszy. Poniżej znajdziesz porównanie najważniejszych wariantów.
Najkrótszy pieszy szlak na Śnieżkę prowadzi z Karpacza, z rejonu Orlinka, przez Kocioł Białego Jaru do Domu Śląskiego, a następnie na szczyt. To czarny szlak, który pozwala wejść na najwyższy szczyt Karkonoszy bez korzystania z wyciągu i bez nadkładania drogi przez dłuższe warianty widokowe. Trasa jest krótka, ale nie jest spacerowa. Na dystansie niespełna 6 km pokonuje się niemal 800 m podejścia, więc podejście szybko nabiera konkretnego charakteru. Niewiele dłuższy jest czerwony szlak na Śnieżkę, prowadzący przez Kocioł Łomniczki, latem warto wybrać właśnie tę opcję, ponieważ na zimę jest on zamykany.
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o najpiękniejszy szlak na Śnieżkę. W Karkonoszach znajdziemy trzy popularne warianty, które mogą konkurować o to miano: czerwony szlak przez Kocioł Łomniczki, dłuższy wariant ze Świątyni Wang przez Słonecznik oraz szlak prowadzący przez Mały Staw oraz najpiękniejsze karkonoskie schronisko – Samotnię.
Nie jest to najkrótszy szlak na Śnieżkę, ale panoramy, którymi będziecie mogli się na nim zachwycać są jednymi z najpiękniejszych w Karkonoszach. Na początku żółty szlak prowadzi brukowaną drogą – szeroką i łagodną.
Po dłuższej chwili, w oddali, pojawiają się na drodze Pielgrzymy, czyli efektowne, wystające wysoko ponad las formacje granitowych skał. Na Polanie, dotychczas biegnące równolegle niebieskie i żółte znaki rozdzielają się. Żółty szlak prowadzi w prawo, przechodzi pomiędzy Pielgrzymami, a następnie, nieco ostrzejszym podejściem wyprowadza na Słonecznik.
Tu zaczyna się efektowna część wędrówki. Ze Słonecznika widać już cel – wierzchołek Śnieżki. Ponieważ czerwony szlak, którym będziecie stąd podążać, prowadzi cały czas ponad granicą lasu, aż do szczytu Śnieżki będą wam towarzyszyć fantastyczne widoki. Aż do schroniska Dom Śląski pod szczytem szlak jest niemal zupełnie płaski. Dopiero ostatni niecały kilometr to wyczerpujący finisz, bo trzeba na tym dystansie pokonać aż 200 metrów różnicy wysokości.
Przeczytaj też:
Początkowy fragment – od Świątyni Wang do Polany – biegnie niemal dokładnie równolegle do szlaku żółtego. Na Polanie szlaki się rozdzielają i niebieskie znaki prowadzą do pierwszego z aż trzech schronisk na tej trasie – słynnej Samotni. Jeśli nie zdecydujecie się na przystanek nad malowniczym Małym Stawem, to po zaledwie kwadransie dotrzecie do Strzechy Akademickiej. Miejsce jest równie kultowe jak poprzednie. To chyba najbliżej siebie położone schroniska w polskich górach, oba dość pojemne, a mimo to, lepiej rezerwować miejsca ze sporym wyprzedzeniem.
Szlak prowadzi dalej do skrzyżowania ze szlakiem czerwonym, w miejscu o działającej na wyobraźnię nazwie – Spalona Strażnica. Po rzeczonej strażnicy nie ma już oczywiście żadnego śladu. Stojący tu graniczny posterunek strawił w 1946 roku pożar i choć uznano, że nie warto go odbudowywać, nazwa się przyjęła. Stąd aż za Dom Śląski idzie się tym samym fragmentem, którym prowadzi opisany wyżej najpiękniejszy naszym zdaniem szlak na Śnieżkę. Obie trasy można połączyć, tworząc całodniową wycieczkę.
Czerwony szlak na Śnieżkę to jeden z najładniejszych, najkrótszych i w zasadzie najłatwiejszych szlaków prowadzących na najwyższy szczyt Karkonoszy – jest zaledwie kilkaset metrów dłuższy od Drogi Śląskiej (czarny szlak). Ze względu na zagrożenie lawinowe jest to wariant zamykany na całą zimę, dlatego warto skorzystać z cieplejszych dni i wybrać właśnie tę opcję na szybkie zdobycie Śnieżki.
Po wyjściu ponad granicę lasu, odsłoni się nieco onieśmielający widok kotła Łomniczki. Różnica wysokości między szlakiem a szczytem jest aż nadto wyraźna i wielu osobom może zaświtać myśl o rezygnacji. Na szczęście szlak nie prowadzi prosto pod górę, ale trawersuje zbocza licznymi zakosami. Jest nieco dłużej, ale podejście jest dzięki temu łagodniejsze. Po drodze miniecie Wodospad Łomniczki, czyli imponujący, 300-metrowy ciąg kaskad.
Na sam szczyt nie da się wjechać wyciągiem. Istnieje możliwość wjazdu na Kopę, skąd na szczyt można dojść pieszo. Z Kopy do Śnieżki prowadzi szeroka, dobrze przygotowana droga przez Dom Śląski. Podejście zajmuje zwykle od 1 do 1,5 godziny i nie jest technicznie trudne, choć przy silnym wietrze końcowy odcinek potrafi być wymagający.
Wyciąg krzesełkowy na Kopę startuje z Karpacza, z rejonu Białego Jaru. To najprostszy sposób, by znacząco skrócić podejście na Śnieżkę i ograniczyć przewyższenie. To dobra opcja, jeśli planujesz wycieczkę z dzieckiem lub osobą o nieco słabszej kondycji. Na Śnieżkę można dostać się wyciągiem także korzystając z infrastruktury po czeskiej stronie granicy.
Wizytę u naszych sąsiadów można wykorzystać nie tylko na zjedzenie knedlików z gulaszem, ale również na zdobycie Śnieżki od czeskiej strony. To ciekawa alternatywa dla popularnych szlaków prowadzących z Karpacza. Start z Pecu pod Sněžkou to najczęściej wybierany wariant, prowadzący przez Růžohorky, aż na sam szczyt. Co więcej, po drodze warto zajrzeć do jednego z okolicznych schronisk na kultowe knedliki z borówkami.
Z Pecu można również skorzystać z kolejki gondolowej, która w dwóch odcinkach wywozi turystów niemal pod sam szczyt Śnieżki. Z górnej stacji zostaje tylko naprawdę krótkie podejście.
Karkonosze oprócz bycia najwyższym pasmem Sudetów mają jeszcze jedną wyjątkową cechę – warunki klimatyczne panujące w ich najwyższej części. Przypominają one te występujące w o wiele wyższych górach lub wręcz na terenach leżących w strefie subpolarnej. Wiele występujących tu roślin jest typowych dla obszarów oddalonych o setki, a nawet tysiące kilometrów od Śnieżki. Dobrym przykładem jest skalnica śnieżna – roślina arktyczna, która w Kotle Małego Stawu ma jedyne siedlisko na terenie Europy Środkowej. Inny taki gatunek to rozrzutka alpejska – paproć występująca w Polsce jeszcze tylko w kilku miejscach w Tatrach.
Technicznie wejście nie jest skomplikowane, ale warunki potrafią być skrajnie wymagające: silny wiatr, niska temperatura odczuwalna i oblodzenia sprawiają, że podejście nabiera wysokogórskiego charakteru. Na otwartym podejściu powyżej Domu Śląskiego nie ma gdzie schować się przed wiatrem. Porywy potrafią zaburzać równowagę, a drobiny śniegu niesione przez wiatr uderzają w twarz jak igły. W takich warunkach nawet prosty szlak przestaje być zwykłym spacerem.
Zimą część tras prowadzących na Śnieżkę jest zamykana lub wymaga korzystania z obejść. Dotyczy to m.in. Drogi Jubileuszowej, fragmentów czarnego szlaku w rejonie Kotła Białego Jaru oraz czerwonego szlaku przez Kocioł Łomniczki. To realne ograniczenia wynikające z zagrożenia lawinowego, oblodzeń i ekspozycji na wiatr.
Jednak jeśli trafisz na dobrą pogodę – zdobycie Śnieżki zimą może być bardzo satysfakcjonujące. Oszronione tyczki, szadź oblepiająca skały i szerokie, białe panoramy Karkonoszy potrafią wynagrodzić każdy metr podejścia.
Oczywiście, o ile trasa i warunki dopasowane są do wieku, kondycji i chęci małego turysty. Główne szlaki prowadzące na Śnieżkę nie są trudne technicznie, ale trudnością może być dystans oraz przewyższenie, choć dla starszych dzieci taka wycieczka nie powinna być trudna do zrealizowania. Istnieje kilka alternatyw, dopasowanych do konkretnych wymagań dzieci i rodziców.
Na samym szczycie Śnieżki nie ma dziś schroniska, choć historia turystyczna góry długo kręciła się właśnie wokół niego. Dawniej na wierzchołku działały budynki schroniskowe, które przyjmowały turystów. Dziś jednak najbardziej rozpoznawalnym budynkiem na szczycie jest obserwatorium meteorologiczne – słynne „spodki”, które wyglądają trochę kosmicznie. Obok znajduje się kaplica św. Wawrzyńca. Nie warto więc planować wejścia z założeniem, że na samym wierzchołku będzie można spokojnie usiąść, zjeść obiad i przeczekać załamanie pogody.
Najbliższym schroniskiem pod Śnieżką jest Dom Śląski, położony tuż poniżej szczytu, na Równi pod Śnieżką. To ostatni rozsądny punkt postoju przed finałowym podejściem i miejsce, w którym można odpocząć, coś zjeść, sprawdzić warunki i podjąć decyzję, czy iść wyżej. Przy dobrej pogodzie do szczytu jest stąd już blisko.
Niżej, na trasach od strony Karpacza, czekają jeszcze dwa klasyki: Strzecha Akademicka i Samotnia. Pierwsza jest duża, położona wysoko i dobrze sprawdza się jako baza przy dłuższym planie. Druga, nad Małym Stawem, ma jeden z najpiękniejszych widoków w całych Karkonoszach.
Wracając na sam szczyt – poza obserwatorium i kaplicą – zauważycie charakterystyczny drewniano-stalowy “kontener”. To budynek czeskiej poczty, który choć wygląda na wskroś nowocześnie, ma niezwykle długą tradycję. Agencję pocztową uruchomiono tu już w 1872 roku. Obecny budynek otwarto w 2008.
Tak, na Śnieżkę można wejść z psem i to legalnie. Karkonoski Park Narodowy należy do nielicznych w Polsce, gdzie dopuszcza się wędrówki z czworonogiem po wyznaczonych szlakach. To jednak nie oznacza pełnej dowolności. Pies musi być prowadzony na smyczy, a właściciel odpowiada za jego zachowanie i bezpieczeństwo innych turystów oraz przyrody. W praktyce oznacza to tyle, że pies powinien być przyzwyczajony do ruchu turystycznego, innych zwierząt i zmiennych warunków w terenie.
