adidas Poc Trolly XL
878.99 zł
Zimowe Igrzyska Olimpijskie Milano Cortina 2026 przyniosą coś, czego jeszcze nie było – skialpinizm na igrzyskach zadebiutuje jako oficjalna dyscyplina olimpijska. Po raz pierwszy w historii narciarze wysokogórscy powalczą o medale w ramach największego sportowego wydarzenia zimy.
Dla świata sportu to przełom, dla zawodników – spełnienie marzeń, a dla widzów – okazja, by zobaczyć, czym naprawdę jest skialpinizm – dynamiczną, wymagającą i niezwykle widowiskową dyscypliną. Luty 2026 to czas, kiedy oczy całego świata zwrócą się ku Bormio, gdzie na trasach Stelvio Ski Centre odbędą się pierwsze w historii olimpijskie sprinty i sztafety mieszane w skimo, czyniąc skialpinizm pełnoprawną częścią zimowych igrzysk.
Pierwszy olimpijski dzień skialpinizmu w Milano Cortina 2026 przyniósł dynamiczne i bardzo wyrównane finały. O medalach decydowały sekundy oraz perfekcyjne zmiany w strefach zmian.
Niestety dla polskich kibiców, Iwona Januszyk i Jan Elantkowski zakończyli swój udział na etapie kwalifikacji. Mimo ambitnej walki nie udało się awansować do półfinałów. Sam start w olimpijskim sprincie to jednak ważny krok w historii polskiego skialpinizmu.
To jednak nie koniec emocji. Przed nami jeszcze sztafeta mieszana, która zostanie rozegrana 21.02.2026 r. To konkurencja bardziej taktyczna, wymagająca współpracy i utrzymania równego tempa przez cztery zmiany. Dla Polaków to kolejna szansa na pokazanie się w olimpijskiej rywalizacji.
Narciarstwo wysokogórskie – skialpinizm (ang. ski mountaineering), to forma zimowej aktywności w górach, w której na nartach pokonuje się zarówno podejścia, jak i zjazdy – poza przygotowanymi trasami, bez użycia wyciągów. Jak sama nazwa wskazuje, to połączenie narciarstwa i alpinizmu, wymagające zarówno kondycji, jak i znajomości terenu.
Jak to działa w praktyce? Podchodzenie możliwe jest dzięki tzw. fokom – to specjalne pasy materiału (dawniej ze skóry fok, dziś z tworzyw syntetycznych), które przykleja się do ślizgu narty. Zapobiegają one cofaniu się nart na stromiźnie, dlatego umożliwiają swobodne wspinanie się nawet po bardzo nachylonym stoku. Do podejść wykorzystuje się także specjalne wiązania z ruchomą piętą oraz buty z funkcją „walk mode”, które pozwalają stawiać długie, naturalne kroki i ograniczają zmęczenie.
Gdy teren robi się zbyt stromy lub techniczny, narciarze zakładają raki, zdejmują narty i pokonują odcinki pieszo – czasem z użyciem czekanów, uprzęży czy lin. Następnie, po zdobyciu przełęczy lub szczytu, następuje przejście w tryb zjazdowy: foki są zdejmowane, buty blokowane, a wiązania ustawia się w pozycji „zjazd”. W rezultacie cały system pozwala płynnie poruszać się w bardzo zróżnicowanym, zimowym terenie.
Przeczytaj też:
Skialpinizm od lat funkcjonuje również jako pełnoprawna dyscyplina sportowa. W przeciwieństwie do turystyki wysokogórskiej, tutaj wszystko odbywa się w warunkach wyścigu – z jasno wyznaczoną trasą, określonym czasem i rywalami na starcie. Zawody rozgrywane są na czas, a trasy prowadzą przez wymagający, wysokogórski teren, często z dużym przewyższeniem i technicznymi fragmentami. Dlatego też udział w zawodach wymaga nie tylko doskonałej kondycji, ale i znajomości zasad poruszania się w górach zimą.
Podczas biegu zawodnicy poruszają się szybko i samodzielnie zmieniają sposób przemieszczania się: najpierw podchodzą na fokach, następnie pokonują fragment pieszo (z nartami na plecach), a na końcu zjeżdżają po stromym zboczu. Kluczowe znaczenie mają tutaj technika oraz ogromna wytrzymałość. Co więcej, równie ważna jest precyzja podczas zmian trybu poruszania się, które wymagają błyskawicznego działania. W praktyce oznacza to, że nawet najdrobniejszy błąd przy zakładaniu fok czy zapięciu butów może kosztować miejsce na podium.
Dlatego właśnie skialpinizm sportowy uznawany jest za jedną z najbardziej wszechstronnych i wymagających dyscyplin zimowych. Tu nie wygrywa ten, kto tylko dobrze zjeżdża lub szybko podchodzi – liczy się całość. A o zwycięstwie potrafią decydować dosłownie sekundy.
Międzynarodową federacją zarządzającą skialpinizmem sportowym jest ISMF (International Ski Mountaineering Federation). To właśnie dzięki ISMF skialpinizm trafił do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich Milano Cortina 2026, stając się oficjalną dyscypliną olimpijską.
Milano Cortina 2026 to przełomowy moment w historii skialpinizmu – to właśnie na tych igrzyskach narciarstwo wysokogórskie zadebiutuje jako pełnoprawna dyscyplina olimpijska. Po latach starań, obecności w Młodzieżowych Igrzyskach Olimpijskich i dynamicznym rozwoju Pucharu Świata, skialpinizm trafia na igrzyska. Skialpinizm na igrzyskach będzie odbywał się w formacie trzech konkurencji medalowych:
W każdej z nich weźmie udział po 18 kobiet i 18 mężczyzn, a łącznie wystartuje 36 zawodników z różnych krajów. W gronie tym znalazła się także reprezentacja Polski – Iwona Januszyk i Jan Elantkowski, którzy wywalczyli kwalifikację podczas zawodów Pucharu Świata w Solitude (USA).
Skialpinizm na igrzyskach olimpijskich Milano Cortina 2026 zostanie rozegrany w trzech konkurencjach: sprincie kobiet, sprincie mężczyzn oraz sztafecie mieszanej. Choć każda z nich ma inny charakter, łączy je jedno – intensywność, zmienność terenu i konieczność perfekcyjnego opanowania techniki poruszania się w górach zimą.
Sprint to krótki, dynamiczny wyścig na ok. 3–4 minuty wysiłku. Zawodnicy startują w grupach po 6 osób na wyznaczonej trasie. Sprint to kwintesencja skialpinizmu – krótki, ale maksymalnie intensywny. Przewyższenie do pokonania wynosi ok. 100 m w górę.
Trasa składa się z:
Po drodze liczy się wszystko: siła nóg, wydolność, ale też umiejętność szybkiego działania pod presją – bo każda sekunda przy zakładaniu fok czy zapięciu buta może oznaczać utratę pozycji. To jedna z najbardziej widowiskowych i emocjonujących konkurencji całych igrzysk – szybka, czytelna, z ogromnym wysiłkiem skondensowanym w kilku minutach.
Sztafeta mieszana to bardziej taktyczna i dłuższa forma rywalizacji. W drużynie startuje jedna kobieta i jeden mężczyzna, którzy biegną w kolejności K-M-K-M.
Każdy zawodnik wykonuje dwie pętle, podobną do tej sprinterskiej. Przewyższenie do pokonania podczas jednego okrążenia to ok 180 m. Każda pętla zawiera dwa podejścia, schody do pokonania z nartami przypiętymi do plecaka oraz dwa zjazdy.
Zmiana zawodnika następuje przez fizyczny kontakt w wyznaczonej strefie zmian – handover zone.
W olimpijskim debiucie skialpinizmu Polskę reprezentować będzie dwójka młodych, ambitnych zawodników: Iwona Januszyk i Jan Elantkowski. Oboje zakwalifikowali się na igrzyska podczas inauguracyjnych zawodów Pucharu Świata sezonu 2023/2024 w Solitude (USA), zapewniając sobie miejsce w gronie 36 najlepszych skialpinistów globu.
Iwona Januszyk to skialpinistka Kadry Narodowej Narciarstwa Wysokogórskiego PZA. Świetnie radzi sobie zarówno w sprintach, jak i w biegach technicznych. Ma na koncie liczne starty w zawodach ISMF, a w ostatnich sezonach regularnie rywalizuje z europejską czołówką.
Jan Elantkowski – reprezentant TKN Tatra Team. Na arenie międzynarodowej ściga się od lat z sukcesami w kategorii U20. Dysponuje bardzo dobrą techniką na podejściach i silnym finiszem, co sprawia, że świetnie sprawdza się w sprintach i sztafetach. Wystartuje jako reprezentant polski w sprincie oraz sztafecie, w duecie z Iwoną Januszyk.
Zawody skialpinistyczne na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich Mediolan–Cortina 2026 zostaną rozegrane w Bormio, na trasach legendarnego Stelvio Ski Centre. Rywalizacja podzielona jest na dwa dni – pierwszy poświęcony będzie indywidualnym sprintom kobiet i mężczyzn, a drugi sztafecie mieszanej.
