SKYLOTEC Mini Crampon 6P
229.99 zł
1346 m n.p.m. - niby niewiele, ale zimą potrafi zaskoczyć. Tarnica to najwyższy szczyt Bieszczad i jeden z tych celów, które kuszą także poza sezonem. Czego się spodziewać i jak wejść na Tarnicę zimą?
Śnieg zakrywa szlak, a na grani potrafi mocno wiać. Choć to nadal ten sam najwyższy szczyt Bieszczad, warunki potrafią się zmienić w ciągu kilkunastu minut i warto mieć to z tyłu głowy przed wyjściem. Ten przewodnik jest dla tych, którzy byli tu latem i zastanawiają się, jak wygląda Tarnica zimą. Opisujemy najczęstsze warianty trasy, warunki na podejściach, kwestie przygotowania, logistyki i bezpieczeństwa. Bez dramatyzowania, ale z realistycznym podejściem do gór poza sezonem.
Tarnica (1346 m n.p.m.) to najwyższy szczyt polskich Bieszczadów i całego województwa podkarpackiego. Wchodzi w skład Korony Gór Polski i leży na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego, więc poruszać się można wyłącznie po wyznaczonych szlakach. Charakterystyczna, ostro wcięta sylwetka i metalowy krzyż na wierzchołku czynią ją jednym z najbardziej rozpoznawalnych szczytów regionu.
Krzyż, który stoi dziś na szczycie, ma 7 metrów wysokości i został postawiony w 2000 roku jako następca pierwotnej konstrukcji z lat 80. Upamiętnia on m.in. wejście Karola Wojtyły na Tarnicę w 1953 roku. Przy dobrej pogodzie z wierzchołka widać nie tylko bieszczadzkie grzbiety, ale też Tatry i ukraińskie Połoniny.
Przeczytaj też:
Po drodze nie ma żadnych schronisk ani punktów gastronomicznych, a zasięg w telefonie bywa kapryśny. W razie potrzeby pomoc może dotrzeć z opóźnieniem – szczególnie zimą, kiedy czas reakcji służb ratunkowych jest zależny od pogody i dostępności sprzętu. Wszystko to nie oznacza, że zimą nie warto iść na Tarnicę. Wręcz przeciwnie – to piękna, możliwa do zrealizowania trasa. Warto jednak podejść do niej z głową – wyjść wcześnie, sprawdzić prognozy i dobrze się ubrać.
Tarnica nie imponuje wysokością, ale jak każde góry zimą, wymaga odrobiny pokory i świadomości, że warunki mogą zadecydować o przebiegu wycieczki. Nawet jeśli szlak znamy z letnich wyjść, śnieg, lód i wiatr potrafią całkowicie zmienić jego charakter.
Zimą warto trzymać się sprawdzonych wariantów i nie planować zbyt ambitnych pętli, jeśli nie mamy doświadczenia w zimowym chodzeniu po górach. Poniżej opisujemy trzy popularne opcje wejścia na Tarnicę zimą – każda z nich ma nieco inny charakter, a wybór zależy od warunków, kondycji i tego, ile czasu mamy do dyspozycji.
Szlak czerwony z Ustrzyk Górnych to jedna z najczęściej wybieranych tras na Tarnicę, także zimą. Podejście prowadzi przez Przełęcz pod Tarnicą i fragment graniowy Szerokiego Wierchu. Początkowa część biegnie przez las, co zimą tworzy naprawdę przyjemny klimat: ośnieżone iglaki, cisza, lekkie podejście – idealny wstęp do dalszej wędrówki. Po minięciu górnej granicy lasu zaczyna się otwarty teren, a trasa prowadzi dalej grzbietem aż do przełęczy. Stamtąd na szczyt wchodzi się krótkim odcinkiem żółtego szlaku.
To najkrótszy i najczęściej wybierany wariant zimowego wejścia na Tarnicę. Szlak niebieski z Wołosatego prowadzi szeroką, dobrze utrzymaną drogą przez las w kierunku Przełęczy pod Tarnicą. Dzięki osłoniętemu terenowi i stosunkowo łagodnemu nachyleniu, ten odcinek dobrze sprawdza się przy pierwszych zimowych wyjściach.
Ostatni fragment, już powyżej granicy lasu, to podejście na przełęcz – krótsze, ale bardziej strome. Ze skrzyżowania szlaków zostaje jeszcze kilkanaście minut podejścia żółtym szlakiem na sam szczyt.
To pętla prowadząca przez Halicz i Rozsypaniec – dłuższa, bardziej odsłonięta i wymagająca więcej czasu niż klasyczne warianty. Trasa w dużej części przebiega otwartym terenem graniowym, dlatego zimą wymaga rozsądnego planowania i dobrej pogody. Szlak czerwony startuje w Wołosatem, kieruje się przez Przełęcz Bukowską i dalej granią przez Halicz i Rozsypaniec na Przełęcz pod Tarnicą. Stamtąd na szczyt Tarnicy prowadzi krótki odcinek szlaku żółtego.
To najdłuższy i najbardziej wymagajacy wariant szlaku na Tarnicę zimą. Jego długość wynosi ok. 15 km, dlatego też – warto zaplanowac sobie pętle i wrócić niebieskiem szlakiem ptosto do Wołosatego.
Zimą w górach więcej rzeczy może pójść nie tak, dlatego przygotowanie zaczyna się jeszcze zanim wyjdziesz z domu. Szlak, który latem przeszedłeś w dwie godziny, teraz może zająć trzy. Zdobycie Tarnicy zimą to mniejszy margines błędu. Po drodze nie znajdziemy schronisk, w których przeczekamy załamanie pogody lub po prostu zorbimy przerwę na gorącą herbatę. Szykując się na jakąkolwiek zimową wyprawę w góry musimy pamiętać o kilku aspektach.
To pomysł, który warto dobrze przemyśleć. Mimo że szlak z Wołosatego nie należy do najtrudniejszych, warunki zimowe potrafią mocno zmienić jego charakter. Dla małych dzieci to może być po prostu za dużo: długo, zimno, wietrznie, bez możliwości schowania się po drodze ani skrócenia trasy.
Szczerze? Zimą jest sporo ciekawszych miejsc dla młodszych dzieciaków niż zdobywanie najwyższego szczytu Bieszczad. Krótkie leśne spacery i sanki często dają więcej radości niż mozolne podejście w śniegu.
Inaczej wygląda to nastolatkach, zwłaszcza jeśli mają już jakieś górskie doświadczenie. W dobrych warunkach pogodowych, przy odpowiednim ubiorze i wcześniejszym przygotowaniu, krótka trasa z Wołosatego może być dla nich przygodą. Kluczowe są tu: prognoza, pora wyjścia, zapas energii i elastyczne podejście. Jeśli choć jedna z tych rzeczy budzi wątpliwości – Tarnica zimą z dzieckiem to po prostu zły pomysł.
Tarnica zimą rządzi się swoimi prawami. Zimowy ubiór to nie kwestia estetyki ani modnych kolorów, tylko praktycznego podejścia do warunków. Choć wiadomo, można połączyć oba ;). Zasada jest prosta: ma być ciepło, ale bez przegrzania. Dlatego najlepiej sprawdza się ubiór warstwowy, którym możemy zarządzać, dopasowując się do panujących warunków. Wiadomo – na podejściu, kiedy ciało pracuje będzie nam cieplej, niż na wietrznej grani, czy samym szczycie.
