Aktywność fizyczna w ciąży to dla wszystkich kobiet, które robią to na co dzień, coś zupełnie naturalnego. Oto moje doświadczenia.
Jest wiele teorii na temat uprawiania sportu, jak choćby bieganie, w czasie ciąży. Jeżeli jednak ciąża jest fizjologiczna i nie ma przeciwskazań od ginekologa prowadzącego, to ja tym bardziej nie widzę przeszkód do tego aby swoją aktywność fizyczną sprzed ciąży kontynuować w trakcie jej trwania. Dlatego też pragnę podzielić się z wami własnymi doświadczeniami dotyczącymi tego jak żyłam aktywnie w pierwszej i drugiej ciąży.
Zacznę od tego, że od wielu lat uprawiam sport – głównie bieganie. Największą miłością darzę biegi z przeszkodami, czyli tzw. OCR (Obstacle Course Running). Trenuję według planu, który otrzymuję od trenera. Sama co prawda również jestem trenerem lekkoatletyki, ale swój „biegowy” rozwój w ciąży wolałam oddać w ręce innego trenera, aby móc skupić się na własnych podopiecznych, czy też rodzinie.
Mój plan treningowy był inny dla każdego z trzech trymestrów ciąży. Był dostosowany choćby do tego, że w każdym z tych okresów czułam się inaczej.
To ten, w którym wszystko się zaczyna. Nasz organizm zaczyna poniekąd traktować dziecko jak małego intruza. Wiąże się to ze słabszym samopoczuciem, nudnościami i zmęczeniem. Mimo to, starałam się biegać, ćwiczyć siłowo, dużo się rozciągać, ćwiczyć oddychanie, a przede wszystkim wzmacniać mięśnie dna miednicy. To ostatnie zresztą robię bardzo często, również nie będąc w ciąży.
Mimo słabszego samopoczucia, a przede wszystkim nudności, starałam się wychodzić na trening. Zauważyłam, że bieganie bardzo pomagało mi zapomnieć o tym jak się czuję. Będąc w ciągłym cyklu treningowym przed ciążą, przyzwyczaiłam się do tego, że każdy trening pozytywnie wpływał na moją psychikę. Mam w domu 3-latka, pracuję na etacie i równocześnie prowadzę własny mały biznes. To wcale niełatwe do połączenia, a trening przynosił mi ogromną ulgę w sferze mentalnej.
Trenowałam 4-5 razy w tygodniu. Jeden trening był typowo siłowy, a reszta to bieganie – maksymalnie 7 km. Były to przede wszystkim biegi ciągłe, ale raz w tygodniu dokładałam przyspieszenia, na ok.50-60% tego, co robiłam przed ciążą.
W tym okresie przeszły nudności i dostałam dużą dawkę energii. Miałam wrażenie, że byłabym w stanie przebiec maraton. Mój ginekolog prowadzący nie widział żadnych przeciwskazań do dalszych treningów – a to było dla mnie najważniejsze. Jestem osobą bardzo aktywną, sport jest w moim życiu odkąd pamiętam, dlatego niesamowicie jestem wdzięczna za to, że nawet w ciąży mogłam nadal robić to co lubię najbardziej. Ciągle trenowałam siłowo, biegałam 4 razy w tygodniu, raz dokładając przyspieszenia.
Każdy trening – czy to siłowy, czy biegowy – wykonywałam na 50-60% swoich możliwości sprzed ciąży. Jeśli przed ciążą przysiad robiłam z obciążeniem 60 kg, to w ciąży sztanga z talerzami ważyła 30 kg. Jeśli przed ciążą szybkie 200 metrów robiłam w 31-33 sekundy, to w ciąży starałam się zmieścić w około 50 sekund. Biegi ciągłe robiłam kontrolując tętno, z założeniem, że nie przekraczam wartości 156 uderzeń na minutę. W takim reżimie treningowym cały drugi trymestr minął mi szybko i przyjemnie.
Bieganie zaczęło być coraz trudniejsze, dlatego też zaczęłam je powolutku odpuszczać. Najpierw przeszłam w marszobiegi, a później, pod koniec został już tylko marsz. Do tego też wioślarz, narciarz i airbike, tak aby w planie treningowym znalazło się także cardio. Siłownia i wzmacnianie – te aktywności zostały ze mną aż do dwóch dni przed porodem. Czekałam z niecierpliwością na termin porodu, przede wszystkim chciałam już zobaczyć moje dziecko (pierwsze jak i drugie), a także nie mogłam doczekać się powrotu do formy.
Podsumowując, aktywność fizyczna w ciąży niesie ze sobą wiele korzyści nie tylko przyszłym mamom, ale i dzidziusiom rozwijającym się w ich brzuchach . Jeśli tylko nie ma przeciwskazań do trenowania, to korzystajmy z tego póki możemy.
Autorką tekstu jest Gosia Daszkiewicz
