27.09.2017

Wspinaczkowe wyrzuty sumienia i łapanie balansu

… czyli słów kilka w trudnym temacie łączenie opieki nad dziećmi z pracą zawodową i wspinaniem.

Jakiś czas temu moja koleżanka w rozmowie na temat wspinaczkowego nastawienia stwierdziła, że jestem nad wyraz szczera, więc po raz kolejny postanowiłam podzielić się swoimi odczuciami z szerszą publicznością. 

Wzloty i upadki

W okresie ostatnich dwóch lat przeżywałam częste wzloty i upadki, jeśli chodzi o moją motywację, czując się czasem jak na rollercoasterze. W jednej chwili byłam w stanie wyciskać z siebie siódme poty o każdej porze dnia, by po chwili zadać pytanie samej sobie: ,,na co mi to?” Mimo, że motywacja do wspinania napędza mnie do działania, ma też swoje drugie oblicze.

Wspinaczkowe wyrzuty sumienia i łapanie balansu

Saint Leger 8a OS ( fot. Sebastian Ociepka)

Tym drugim obliczem są dla mnie ciągłe wyrzuty sumienia! Pojawiają się z dwóch powodów. Po pierwsze, kiedy idę na trening mam wyrzuty sumienia, że nie spędzam tego czasu z dziećmi i nie mam czasu dla rodziny. Z drugiej strony, kiedy nie pójdę na trening, to mam poczucie winy, że… nie trenuję! Dwadzieścia jeden lat wspinania i trenowania robi niestety swoje. Nie umiem pozbyć się wewnętrznego głosu, że powinnam pójść na trening, nawet jeśli mam ochotę zrobić zupełnie coś innego. Tak samo trening ,,po łebkach” budzi we mnie duży zawód, bo uważam, że mając tak mało czasu powinnam go jak najlepiej wykorzystać. Gdzie się więc nie obejrzę czyhają na mnie wyrzuty sumienia….

Dzielenie czasu

Powrót do pracy zawodowej (po czasie spędzonym z dziećmi w domu) okazał się dużym ,,zwrotem akcji” w całym planie treningowo-życiowym, bo czas skurczył się diametralnie. Wcześniej idąc na trening miałam czas, żeby odsapnąć od dzieci i pobyć chwilę sama. Teraz swój czas wolny muszę dzielić między dzieci i treningi (o mężu już nie wspominając 😉 ), a jest go naprawdę niewiele.

wspinanie z dziećmi

Z dziećmi czy w skałach? A może po prostu w skałach z dziećmi! (fot. Sebastian Ociepka)

Przed każdym weekendem staję zawsze przed pytaniem: jechać w skały czy spędzić czas z dziećmi? Wiem, że można to połączyć. Choć możecie wierzyć lub nie, nie wszystkie dzieci uwielbiają przesiadywać każdy weekend w skałach. Z resztą nie zawsze wygląda to tak sielankowo, że dzieci grzecznie się bawią, a rodzice mogą się wspinać. Czasem takie wypady i ogarnięcie dwójki dzieci pod skałą okazywało się tak męczące, że woleliśmy z mężem podzielić się wolnym czasem. Krótkie, samotne wypady w skały, dawały chwilę wytchnienia, ale jednocześnie budziły tęsknotę za rodziną.

Plan treningowy

Plan treningowy przez długi czas po porodzie dawał mi strasznego kopa. Czysta radość i motywacja z każdego odrobionego treningu. Było to wielkim ułatwieniem w powrocie do formy, bo nie musiałam się zastanawiać, co mam robić danego dnia i mogłam bardzo dobrze wykorzystać czas, jaki miałam na ścianie.

rodzinny wyjazd w skały

Rodzinne wspinanie (fot. Sebastian Ociepka)

Jednak po powrocie do pracy plan treningowy stał się psychicznym obciążeniem… Gdy wypadał mój dzień treningowy, a ja czułam, że naprawdę wolę zostać z dzieciakami w domu, musiałam walczyć ze sobą o to, żeby trening został zrealizowany. Na początku zawsze wygrywał sportowiec, starałam się skrócić na maksa odpoczynki w trakcie treningu, zrezygnować z rozciągania i dodatkowych ćwiczeń, by gnać z powrotem do domu. Gdy pewnego dnia po pracy pomyślałam: ,,jeśli pójdę dziś na trening, to się chyba popłaczę”, to w końcu pierwszy raz odpuściłam. O dziwo poczułam natychmiastowy spokój. Bo świat się nie zawalił, forma nie spadła, a ja byłam szczęśliwa spędzając więcej czasu z dziećmi, a przede wszystkim poczułam się wolna!

Wakacje

W końcu zdecydowałam o wakacyjnej przerwie od planu treningowego (co nie oznacza przerwy od treningów). Kiedy mam ochotę, to jadę w skały, a jeśli chcę pobyć z dziećmi – opuszczam jeden trening lub robię tylko krótką sesję na chwytotablicy i swojej ścianie systemowej w garażu.

Oczywiście nie polecam wszystkim rzucania planu treningowego. Chciałam tylko pokazać, że nie zawsze wszystkie kwestie udaje się idealnie połączyć. Łączenie różnych ról może być źródłem ogromnej satysfakcji, ale jest to delikatna sztuka balansowania. Ja cały czas się jej uczę, próbując niczego nie zaniedbać.

Mam nadzieję, że po ,,urlopie” psychicznym, wróci motywacja i spokój. Nie poddaję się jednak, a tylko udaję się na wspinaczkowe wakacje. Czasem każdy potrzebuje choć chwili wolnego… również od wyrzutów sumienia.

Udostępnij

W Temacie

Strona wykorzystuje pliki cookies w celach wyłącznie statystycznych. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były instalowane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na wykorzystanie plików cookies. Dowiedz się więcej.