![\"Trisul](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/Trisul_1_and2_6x9.jpg\")
Masow\u0105 wyobra\u017ani\u0119 jednak najbardziej zawsze rozpala\u0142y szczyty o\u015bmiotysi\u0119czne, kt\u00f3rych jest 14, a wszystkie znajduj\u0105 si\u0119 w Himalajach i Karakorum. Pierwsz\u0105 zdobyt\u0105 g\u00f3r\u0105 o wysoko\u015bci przekraczaj\u0105cej 8000 by\u0142a Annapurna (pokonana w 1950 roku), ostatni\u0105 \u2013 Shisha Pangma (1964). Ten okres zdobywczy nazwano \u201eZ\u0142ot\u0105 Er\u0105 Himalaizmu\u201d. Ciekawa jest te\u017c statystyka narodowo\u015bci, kt\u00f3re zatkn\u0119\u0142y swoje flagi na najwy\u017cszych wierzcho\u0142kach globu. Prym wiedli Austriacy (4 szczyty), po dwa zapisali na swoje konto Brytyjczycy, Szwajcarzy i Niemcy. Po jednym za\u015b: Amerykanie, W\u0142osi, Chi\u0144czycy i Japo\u0144czycy.<\/p>\n\n\n\n
W cieniu wy\u015bcigu po o\u015bmiotysi\u0119czniki trwa\u0142a eksploracja dziewiczych siedmiotysi\u0119cznik\u00f3w, kt\u00f3re cz\u0119sto by\u0142y trudniejsze technicznie. Przyk\u0142adowe wa\u017cne daty zdobycia wybitnych g\u00f3r siedmiotysi\u0119cznych: Gaszerbrum IV (1958), Muztagh Tower (1956) w Karakorum oraz Nuptse i Pumori (1961) w Himalajach.<\/p>\n\n\n\n
Era zdobywania \u015bcian i prowadzenia nowych dr\u00f3g na himalajskich gigantach zacz\u0119\u0142a si\u0119 ju\u017c w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych. W 1960 roku chi\u0144sko-tybeta\u0144ski zesp\u00f3\u0142 wszed\u0142 na Mount Everest, a ju\u017c 2 lata p\u00f3\u017aniej Kinshofer i towarzysze wytyczyli now\u0105 drog\u0119 na Nanga Parbat. Za pierwsz\u0105 prawdziwie modernistyczn\u0105 drog\u0119 biegn\u0105c\u0105 ogromn\u0105 \u015bcian\u0105 na o\u015bmiotysi\u0119cznik uwa\u017cana jest po\u0142udniowa Annapurny pokonana przez Brytyjczyk\u00f3w w 1970 roku. Rok p\u00f3\u017aniej pad\u0142y imponuj\u0105ce: zachodni filar Makalu oraz zachodnia gra\u0144 Manaslu. W trakcie lat osiemdziesi\u0105tych zdobywano za\u015b prawdziwe \u201eszklane g\u00f3ry\u201d w\u015br\u00f3d sze\u015bciotysi\u0119cznik\u00f3w, na kt\u00f3rych nawet najprostsze drogi oferowa\u0142y ogromne trudno\u015bci. Warto wymieni\u0107: Shivling i Changabang (1974), Trango Nameless Tower (1976), Latok 1 i Ogre (1977).<\/p>\n\n\n\n
Polska rola<\/h3>\n\n\n\n
Polscy himalai\u015bci nie \u201eza\u0142apali si\u0119\u201d na podb\u00f3j o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w. Cho\u0107 zacz\u0119\u0142o si\u0119 obiecuj\u0105co, bo ju\u017c w 1939 roku Jakub Bujak i Janusz Klarner jako pierwsi weszli na Nanda Devi East. Jednak za kolejne r\u00f3wnie wa\u017cne osi\u0105gni\u0119cie trzeba uzna\u0107 dopiero pierwsze wej\u015bcie na Kunyang Chish z 1971 roku. Pierwszymi Polakami, kt\u00f3rzy stan\u0119li na g\u0142\u00f3wnym szczycie o\u015bmiotysi\u0119cznika byli Leszek Cichy, Janusz Onyszkiewicz i Krzysztof Zdzitowiecki, kt\u00f3rzy weszli now\u0105 drog\u0105 na Gaszerbrum II w 1975 roku. Podczas tej samej ekspedycji Onyszkiewicz i Zdzitowiecki wraz z dw\u00f3jk\u0105 kobiet \u2013 Wand\u0105 Rutkiewicz i Alison Chadwick-Onyszkiewicz stan\u0119li na najwy\u017cszym w\u00f3wczas dziewiczym szczycie \u015bwiata: Gaszerbrum III. Zaledwie dwa tygodnie wcze\u015bniej uczestnicy wroc\u0142awskiej wyprawy dokonali pierwszego wej\u015bcia na Broad Peak Middle, co jednak zosta\u0142o okupione tragedi\u0105.<\/p>\n\n\n\n
O Wandzie Rutkiewicz i innych znakomitych polskich himalaistkach piszemy w tym artykule.<\/a><\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n By\u0142y to ju\u017c zwiastuny dominuj\u0105cej roli, jak\u0105 mieli odegra\u0107 Polacy w \u015bwiatowym alpinizmie ko\u0144ca lat siedemdziesi\u0105tych oraz \u00f3smej dekady XX wieku. Ten okres cz\u0119sto nazywany jest \u201eZ\u0142ot\u0105 Er\u0105 Polskiego Himalaizmu\u201d, a nazwiska takich himalaist\u00f3w jak Jerzy Kukuczka, Wanda Rutkiewicz, Krzysztof Wielicki czy Wojtek Kurtyka wesz\u0142y do panteonu \u015bwiatowych gwiazd wspinaczki wysoko\u015bciowej. R\u00f3wnocze\u015bnie d\u0142uga by\u0142a lista polskich himalaist\u00f3w, kt\u00f3rych \u015bmia\u0142o mo\u017cna zaliczy\u0107 do \u00f3wczesnej internacjonalnej ekstraklasy. Wymie\u0144my tu Jacka Berbek\u0119, Leszka Cichego, Eugeniusza Chrobaka, Andrzeja Czoka, Ryszarda Gajewskiego, Artura Hajzera, Zygmunta Heinricha, Aleksandra Lwowa, Jerzego Piotrowskiego, Wojciecha Wr\u00f3\u017ca, cho\u0107 list\u0119 t\u0119 mo\u017cna by spokojnie wyd\u0142u\u017cy\u0107.<\/p>\n\n\n\n Wi\u0119cej o najs\u0142ynniejszych polskich himalaistach przeczytacie w tym artykule.<\/a><\/p>\n\n\n\n Niestety, polsk\u0105 dominacj\u0119 na scenie wysokog\u00f3rskiej zako\u0144czy\u0142a \u015bmier\u0107 wi\u0119kszo\u015bci czo\u0142owych himalaist\u00f3w. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce dziewi\u0119ciu z czternastu wymienionych w powy\u017cszym akapicie wspinaczy zgin\u0119\u0142o w g\u00f3rach najwy\u017cszych.<\/p>\n\n\n\n W jednym z pierwszych podcast\u00f3w 8a go\u015bciem by\u0142 Krzysztof Wielicki i polecamy wam przeczytanie zapisu tej niezwykle interesuj\u0105cej rozmowy z jednym z najwi\u0119kszych himalaist\u00f3w wszechczas\u00f3w.<\/a><\/p>\n\n\n\n Czo\u0142owi himalai\u015bci zawsze zyskiwali s\u0142aw\u0119 w swoich krajach, a niekt\u00f3rzy stali si\u0119 mi\u0119dzynarodowymi osobisto\u015bciami medialnymi. W erze zdobywczej \u2013 Hermann Buhl w Austrii czy przede wszystkim Maurice Herzog we Francji (wielokrotnie na ok\u0142adce \u201eParis Match\u201d).<\/p>\n\n\n\n P\u00f3\u017aniej w Wielkiej Brytanii szczeg\u00f3ln\u0105 pozycj\u0119 zyska\u0142 Chris Bonington, kt\u00f3rego uhonorowano tytu\u0142em szlacheckim. Jednak najwi\u0119kszym fenomenem mo\u017cna \u015bmia\u0142o nazwa\u0107 Reinholda Messnera \u2013 Tyrolczyk zyska\u0142 mi\u0119dzynarodow\u0105 s\u0142aw\u0119 na prze\u0142omie lat osiemdziesi\u0105tych. Nieprzypadkowo. Dokonywa\u0142 prze\u0142omowych wyczyn\u00f3w jak pierwsze wej\u015bcie bez wspomagania tlenowego na Everest czy solowe wej\u015bcie na o\u015bmiotysi\u0119cznik (Nanga Parbat). A przy tym pisa\u0142 ksi\u0105\u017cki, wyst\u0119powa\u0142 w telewizji, dawa\u0142 wyk\u0142ady i prelekcje, a przede wszystkim prezentowa\u0142 niezwyk\u0142\u0105 charyzm\u0119. Do dzisiaj mo\u017cna go \u015bmia\u0142o nazwa\u0107 najs\u0142ynniejszym himalaist\u0105 w historii.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n Apogeum jego popularno\u015bci przypad\u0142o na czas rywalizacji z Polakiem, Jerzym Kukuczk\u0105, o tak zwan\u0105 Koron\u0119 Himalaj\u00f3w i Karakorum. Ten wy\u015bcig o pierwsze\u0144stwo zdobycia wszystkich czternastu g\u0142\u00f3wnych wierzcho\u0142k\u00f3w o\u015bmiotysi\u0119cznych zacz\u0105\u0142 si\u0119 w 1983 roku. Polak mia\u0142 wtedy sze\u015b\u0107 takich zdobytych szczyt\u00f3w, za\u015b Messner \u2013 dziewi\u0119\u0107, wi\u0119c szanse Polaka by\u0142y iluzoryczne. I rzeczywi\u015bcie Tyrolczyk wygra\u0142 t\u0119 rywalizacj\u0119 w 1986 roku. Jednak styl, w jakim rok p\u00f3\u017aniej skompletowa\u0142 swoj\u0105 kolekcj\u0119 Kukuczka by\u0142 bezprecedensowy. Na 9 o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w wszed\u0142 nowymi drogami, w tym na jeden samotnie. Cztery szczyty o\u015bmiotysi\u0119czne zdoby\u0142 zim\u0105 (3 z nich by\u0142y pierwszymi takimi wej\u015bciami).<\/p>\n\n\n\n W Polsce Kukuczka r\u00f3wnie\u017c by\u0142 gwiazd\u0105 w \u00f3wczesnych, PRL-owskich mediach. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce w 1987 roku zaj\u0105\u0142 2 miejsce w presti\u017cowym plebiscycie na sportowca roku organizowanym przez \u201ePrzegl\u0105d Sportowy\u201d. R\u00f3wnie wielk\u0105 s\u0142aw\u0119 zyska\u0142a Wanda Rutkiewicz, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy\u0142a charyzm\u0119 i \u201emedialn\u0105\u201d aparycj\u0119 z fantastycznym poziomem sportowym. W 1978 roku \u201ePierwsza Lady himalaizmu\u201d \u2013 jak nazwa\u0142 j\u0105 Wojtek Kurtyka \u2013 jako pierwsza Europejka wesz\u0142a na Everest. Do zagini\u0119cia w 1992 roku na Kangchenjundze Wanda by\u0142a ulubienic\u0105 dziennikarzy i kibic\u00f3w himalaizmu. W momencie \u015bmierci wesz\u0142a na osiem o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w. Dopiero w 2012 roku ten wynik uda\u0142o si\u0119 wyr\u00f3wna\u0107 innej Polce \u2013 Kindze Baranowskiej.<\/p>\n\n\n\n Ju\u017c w okresie zdobywczym wyprawy wypracowa\u0142y do dzisiaj najcz\u0119\u015bciej wykorzystywany styl wchodzenia na sze\u015bcio-, siedmio-, a przede wszystkim o\u015bmiotysi\u0119czniki. Jest to tak zwany styl obl\u0119\u017cniczy (ang. siege style). Polega na stopniowym wytyczaniu kolejnych odcink\u00f3w drogi, zak\u0142adaniu oboz\u00f3w i ubezpieczaniu kolejnych partii \u015bciany za pomoc\u0105 por\u0119cz\u00f3wek. Himalai\u015bci wyposa\u017caj\u0105 kolejne obozy w zapasy \u017cywno\u015bci, gazu oraz butli tlenowych (je\u015bli s\u0105 u\u017cywane). Bardzo cz\u0119sto w tym procesie pomagaj\u0105 lokalni tragarze wysoko\u015bciowi. Kursy tam i z powrotem z bazy do kolejnych oboz\u00f3w oraz noclegi w wysoko rozstawionych namiotach pozwalaj\u0105 himalaistom na stopniow\u0105 aklimatyzacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Innym i najwy\u017cej cenionym jest styl alpejski, kt\u00f3ry \u2013 jak sama nazwa wskazuje \u2013 jest podobny do najbardziej naturalnego sposobu zdobycia g\u00f3ry. Niewielki zwykle zesp\u00f3\u0142, najcz\u0119\u015bciej dwu- lub trzyosobowy, pokonuje drog\u0119 bez jej wcze\u015bniejszego rozpoznania i zak\u0142adania lin por\u0119czowych. Kolejne biwaki s\u0105 zak\u0142adane i likwidowane w trakcie przej\u015bcia.<\/p>\n\n\n\n W g\u00f3rach najwy\u017cszych wymaga to najwy\u017cszego opanowania sztuki wspinaczki wysokog\u00f3rskiej. Himalai\u015bci zwykle aklimatyzuj\u0105 si\u0119 przed tak\u0105 akcj\u0105. Musz\u0105 \u015bwietnie zna\u0107 sw\u00f3j organizm, potrafi\u0107 wspina\u0107 si\u0119 z du\u017cym obci\u0105\u017ceniem i by\u0107 absolutnie samodzielnymi. Jednym z najwybitniejszych pionier\u00f3w wspinaczki w g\u00f3rach najwy\u017cszych w stylu alpejskim by\u0142 Wojtek Kurtyka. Jego przej\u015bcie zachodniej \u015bciany Gaszerbruma IV z Robertem Schauerem by\u0142o powszechnie uwa\u017cane za najwybitniejsze dokonanie XX wieku. \u0141\u0105cznie Kurtyka wytyczy\u0142 12 nowych dr\u00f3g w stylu alpejskim w g\u00f3rach najwy\u017cszych, w tym 6 na o\u015bmiotysi\u0119cznikach.<\/p>\n\n\n\n Samotna wspinaczka to w zasadzie osobny styl. Niewielu by\u0142o wybitnych solist\u00f3w w historii himalaizmu, a z pewno\u015bci\u0105 jednym z nich by\u0142 Krzysztof Wielicki. Dzia\u0142anie samotne wymusza wykorzystanie czystego stylu alpejskiego i ze wzgl\u0119du na znacznie zmniejszone mo\u017cliwo\u015bci asekuracji jest skrajnie niebezpieczne. Wielicki w takim stylu zdoby\u0142 Lhotse, dokonuj\u0105c przy tym pierwszego wej\u015bcia zimowego, a tak\u017ce wytyczy\u0142 nowe linie na Dhaulagiri (w\u0142asny wariant) i Szisza Pangmie. Swoj\u0105 wydolno\u015b\u0107 wykorzysta\u0142 tak\u017ce na Broad Peaku \u2013 by\u0142 pierwszym cz\u0142owiekiem, kt\u00f3ry wszed\u0142 i zszed\u0142 z o\u015bmiotysi\u0119cznika w ci\u0105gu jednego dnia.<\/p>\n\n\n\n Szerzej o zawi\u0142o\u015bciach r\u00f3\u017cnych styl\u00f3w zdobywania g\u00f3r najwy\u017cszych pisze w tym artykule Janusz Go\u0142\u0105b.<\/a><\/p>\n\n\n Takim terminem Wojtek Kurtyka okre\u015bli\u0142 wspinaczk\u0119 zim\u0105 w Himalajach i Karakorum. W XX wieku zdecydowany prym wiedli w niej Polacy. To w\u0142a\u015bnie polska wyprawa pod kierownictwem Andrzeja Zawady wesz\u0142a w 1980 roku na Mount Everest, rozpoczynaj\u0105c tym mocnym akcentem zimowy podb\u00f3j o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w. Wyczyn Leszka Cichego i Krzysztofa Wielickiego jest prawdopodobnie najszerzej opisany w historii naszego himalaizmu. P\u00f3\u017aniej kolejno za spraw\u0105 polskich \u201elodowych wojownik\u00f3w\u201d pad\u0142o o tej porze roku sze\u015b\u0107 szczyt\u00f3w. By\u0142y to: Manaslu (1984), Dhaulagiri (1985), Czo Oju (1985), Kangchenjunga (1986), Annapurna (1987), Lhotse (1988).<\/p>\n\n\n\n Potem, cz\u0119\u015bciowo w wyniku luki pokoleniowej, nast\u0105pi\u0142a \u201eposucha\u201d w dokonaniach z gatunku sztuki cierpienia, kt\u00f3ra trwa\u0142a a\u017c do 2005 roku. Wtedy Piotr Morawski i Simone Moro weszli na Szisza Pangm\u0119, a W\u0142och sta\u0142 si\u0119 pierwszym nie-Polakiem, kt\u00f3ry zapisa\u0142 si\u0119 na list\u0119 pierwszych zimowych pogromc\u00f3w g\u00f3r o\u015bmiotysi\u0119cznych. Himalaizm zimowy przypad\u0142 mu do gustu i poszed\u0142 za ciosem, bior\u0105c udzia\u0142 w dw\u00f3ch kolejnych wej\u015bciach: Makalu (2009) i Gasherbrum II. <\/p>\n\n\n\n Zainicjowany przez Artura Hajzera program Polski Himalaizm Zimowy zaowocowa\u0142 dwoma sukcesami \u2013 na Gaszerbumie I (2012) i Broad Peaku (2013). Niestety, ten drugi wyczyn zosta\u0142 okupiony tragedi\u0105. W 2016 roku Simone Moro, wchodz\u0105c z Alexem Txikonem i Muhamadem Alim na Nanga Parbat zapisa\u0142 na swoje konto czwarte takie wej\u015bcie (bij\u0105c tym samym \u201ewyniki\u201d Kukuczki i Wielickiego, kt\u00f3rzy mieli po trzy). A w 2021 roku dziesi\u0119ciu Nepalczyk\u00f3w postawi\u0142o kropk\u0119 nad i, zdobywaj\u0105c zim\u0105 K2.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n Ju\u017c w latach 90 XX wieku zacz\u0105\u0142 si\u0119 trend tak zwanej komercjalizacji himalaizmu. Wyspecjalizowane agencje, pocz\u0105tkowo g\u0142\u00f3wnie ameryka\u0144skie lub z kraj\u00f3w zachodniej Europy, zacz\u0119\u0142o organizowa\u0107 wyprawy komercyjne. Ich dzia\u0142alno\u015b\u0107 polega\u0142a na kompleksowym zapor\u0119czowaniu g\u00f3ry, dobrym zaopatrzeniu bazy i oboz\u00f3w, aby m\u00f3c sprzedawa\u0107 us\u0142ug\u0119 wprowadzenia klient\u00f3w na najbardziej popularne g\u00f3ry w Himalajach i Karakorum. Od pocz\u0105tku szczeg\u00f3lnym powodzeniem cieszy\u0142 si\u0119 Everest (i to z obu stron: nepalskiej i tybeta\u0144skiej). Popularne by\u0142o te\u017c zdobywanie uwa\u017canego w\u00f3wczas za naj\u0142atwiejszy Cho Oju, a tak\u017ce na ni\u017csze, ale wyj\u0105tkowo atrakcyjne szczyty (np. Ama Dablam). Klient takiej ekspedycji zwykle nie musia\u0142 mie\u0107 du\u017cych umiej\u0119tno\u015bci technicznych ani wybitnej wydolno\u015bci i zdolno\u015bci aklimatyzacyjnych. Pierwsz\u0105 kwesti\u0119 \u201eoszukiwano\u201d za pomoc\u0105 kompletu lin por\u0119czowych, drug\u0105 \u2013 dzi\u0119ki dostatkowi butli z tlenem. Powszechnie uwa\u017ca si\u0119, \u017ce u\u017cywaj\u0105c dodatkowego tlenu z butli, subiektywnie mo\u017cna \u201eobni\u017cy\u0107\u201d wysoko\u015b\u0107 nawet o oko\u0142o 2000 metr\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Wraz z post\u0119puj\u0105cym wzrostem poziomu przygotowania poszczeg\u00f3lnych szczyt\u00f3w, coraz trudniej by\u0142o odr\u00f3\u017cni\u0107 prawdziwego himalaist\u0119 od tzw. turysty wysoko\u015bciowego. Granica ta stawa\u0142a si\u0119 coraz bardziej p\u0142ynna. Czasem klienci komercyjnych agencji zdobywali szczyty we wzgl\u0119dnie dobrym stylu. Z kolei nierzadko wyprawy lansuj\u0105ce si\u0119 jako sportowe, korzysta\u0142y ze wszelkich \u2013 oczywi\u015bcie p\u0142atnych \u2013 udogodnie\u0144 i pomocy szerp\u00f3w wysoko\u015bciowych.<\/p>\n\n\n\n Te patologie jeszcze pog\u0142\u0119bi\u0142y si\u0119 w XXI wieku, wraz z coraz wi\u0119ksz\u0105 popularno\u015bci\u0105 turystyki wysoko\u015bciowej. Coraz wi\u0119cej o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w zacz\u0119\u0142o by\u0107 przygotowywanych przez pr\u0119\u017cnie dzia\u0142aj\u0105ce miejscowe agencje. Symboliczny by\u0142 moment, kiedy w 2012 roku kompleksowo \u201eprzygotowana\u201d zosta\u0142a K2, uwa\u017cana wcze\u015bniej za najbardziej wymagaj\u0105cy o\u015bmiotysi\u0119cznik.<\/p>\n\n\n\n Dzi\u015b dosz\u0142o do tego, \u017ce pr\u00f3ba jakiegokolwiek \u201esportowego\u201d podej\u015bcia do wej\u015b\u0107 na o\u015bmiotysi\u0119czniki naj\u0142atwiejszymi drogami i z najpopularniejszych baz jest w zasadzie niemo\u017cliwa. Miejscowe agencje wymuszaj\u0105 na ka\u017cdym himalai\u015bcie dzia\u0142aj\u0105cym na g\u00f3rze od zagospodarowanej przez nich strony spore op\u0142aty za korzystanie z udogodnie\u0144. Niezale\u017cnie od tego, czy ich oni potrzebuj\u0105, czy te\u017c nie. Sportowy himalaizm przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 wi\u0119c na szczyty sze\u015bcio- lub siedmiotysi\u0119czne. <\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n Popularno\u015b\u0107 i relatywnie \u0142atwa – przynajmniej w por\u00f3wnaniu z tym co robili pierwsi zdobywcy – droga na o\u015bmiotysi\u0119czniki musia\u0142a wywo\u0142a\u0107 po\u015bcig za rekordami. Niekt\u00f3re z nich nie s\u0105 wcale wydumanymi sposobami na zyskanie medialnej atencji, ale mierzeniem si\u0119 z legendami. Pierwsze wej\u015bcie i zej\u015bcie z o\u015bmiotysi\u0119cznika, Krzysztofa Wielickiego na Broad Peaku, jest do dzisiaj inspiracj\u0105 dla m\u0142odszego pokolenia himalaist\u00f3w. Kiedy Messner i Kukuczka zaczynali kompletowa\u0107 wszystkie 14 najwy\u017cszych szczyt\u00f3w na globie, temat “wy\u015bcigu po rekord” niemal nie istnia\u0142. Dopiero na finiszu zyska\u0142 medialny rozg\u0142os. Na listach rekordzist\u00f3w s\u0105 nazwiska, kt\u00f3re tworzy\u0142y, b\u0105d\u017a nadal tworz\u0105 histori\u0119 zdobywania g\u00f3r najwy\u017cszych jak Ueli Steck czy Andrzej Bargiel. <\/p>\n\n\n\n Nieproporcjonalnie \u0142atwa dost\u0119pno\u015b\u0107 najwy\u017cszych szczyt\u00f3w \u015bwiata pozwala jednak obecnie na bicie rekord\u00f3w, kt\u00f3re nawet kilkana\u015bcie lat temu nikomu nie przysz\u0142yby do g\u0142owy. Wystarczy przypomnie\u0107 zainteresowanie, kt\u00f3re wywo\u0142a\u0142 w 2019 Nirmal “Nims” Purja zdobywaj\u0105c wszystkie o\u015bmiotysi\u0119czniki w 6 miesi\u0119cy i 6 dni. 4 lata p\u00f3\u017aniej pad\u0142 jeszcze bardziej nieprawdopodobny wynik w szybko\u015bci zdobywania Korony Himalaj\u00f3w i Karakorum. W ci\u0105gu 92 dni dokonali tego Norwe\u017cka Kristin Harila i Tenjen Lama Sherpa.<\/p>\n\n\n\n W Polsce popularno\u015b\u0107 tematyki himalaistycznej znacz\u0105co spad\u0142a w latach dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych XX wieku. Ten impas utrzymywa\u0142 si\u0119 w zasadzie przez ca\u0142\u0105 pierwsz\u0105 dekad\u0119 XXI wieku (z ma\u0142ymi wyj\u0105tkami typu fenomen zimowej wyprawy na K2 2002\/2003). Renesans popularno\u015bci kibicowania wspinaczom wysoko\u015bciowym przypad\u0142 na pocz\u0105tek drugiej dekady. Mia\u0142o to zwi\u0105zek g\u0142\u00f3wnie z wy\u015bcigiem o zimowe zdobycie ostatnich o\u015bmiotysi\u0119cznik\u00f3w, przede wszystkim K2. By\u0142y te\u017c inne \u201eimpulsy\u201d, jak chocia\u017cby niepodwa\u017calne osi\u0105gni\u0119cia Andrzeja Bargiela na niwie ski-himalaizmu (z epokowym zjazdem z K2 na czele).<\/p>\n\n\n\n![\"Wielka](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/Mount_Everest_-_Kukuczka_Czok_6x9.jpg\")
Najs\u0142ynniejsi himalai\u015bci<\/h3>\n\n\n\n
![\"Hermann](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/csm_hermann-buhl_297ae27e2a_6x9.jpg\")
Styl ponad wszystko<\/h3>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/Mount_Everest_1980_-_Wielicki_Cichy_6x9.jpg\")
Sztuka cierpienia – himalaizm zimowy<\/h3>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/shutterstock_1604622529_6x9.jpg\")
Himalai\u015bci czy tury\u015bci wysokog\u00f3rscy<\/h3>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/8a.pl\/8academy\/wp-content\/uploads\/2024\/02\/Kristin_in_2023_6x9.jpg\")
Rekordy w himalaizmie<\/h3>\n\n\n\n
Himalaizm dzi\u015b<\/h3>\n\n\n\n