{"id":16757,"date":"2018-01-19T06:00:59","date_gmt":"2018-01-19T05:00:59","guid":{"rendered":"http:\/\/8a.pl\/8academy\/?p=16757"},"modified":"2024-05-19T23:22:15","modified_gmt":"2024-05-19T21:22:15","slug":"himalaizm-zimowy-nie-tylko-o-k2-zima","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/8a.pl\/8academy\/himalaizm-zimowy-nie-tylko-o-k2-zima\/","title":{"rendered":"Himalaizm zimowy – nie tylko o K2 zim\u0105"},"content":{"rendered":"

Rzeczywi\u015bcie jest co\u015b w tym stwierdzeniu Zwierza. Bo przecie\u017c wspinaczka zwykle odbywa si\u0119 po ma\u0142o estetycznych drogach pierwszych zdobywc\u00f3w. Samo poruszanie si\u0119 w olbrzymim zimowym kombinezonie puchowym jest ma\u0142o estetyczne. R\u00f3wnie\u017c styl, w jakim dzia\u0142a si\u0119 zim\u0105 na o\u015bmiotysi\u0119cznikach, jest ma\u0142o estetyczny. Akcja g\u00f3rska nierzadko rozci\u0105gni\u0119ta jest w czasie na ca\u0142y okres zimy kalendarzowej.<\/span><\/p>\n

Zimowe warunki<\/h2>\n

Warunki otoczenia zim\u0105 w g\u00f3rach wysokich s\u0105 skrajne. Wsz\u0119dobylski \u015bnieg i l\u00f3d miotany lodowatym wiatrem wdziera si\u0119, jakby ze zdwojon\u0105 moc\u0105, we wszystkie zakamarki, r\u00f3wnie\u017c te mentalne. Kto\u015b kiedy\u015b powiedzia\u0142, \u017ce himalaizm zimowy jest swoist\u0105 sztuk\u0105 cierpienia. Istotnie, wspinanie zim\u0105 w g\u00f3rach najwy\u017cszych wymaga od alpinist\u00f3w nie tylko \u015bwietnej kondycji fizycznej, ale i ogromnej odporno\u015bci psychicznej. Wielodniowe, a raczej wielomiesi\u0119czne przebywanie w trudnych warunkach atmosferycznych odciska swoje pi\u0119tno. Do tego wszystkiego dochodzi stres zwi\u0105zany z samym wspinaniem powy\u017cej obozu bazowego.<\/span><\/p>\n

\"Himalaizm

Zimowy krajobraz g\u00f3r wysokich (fot. autor, zimowa wyprawa Polak\u00f3w na K2, 2018 r.)<\/p><\/div>\n

Zim\u0105 jest inaczej ni\u017c latem. \u015aniegu zazwyczaj jest mniej, a nawet gdy wyst\u0119puj\u0105 opady \u015bniegu, to \u015bnieg szybko jest wywiewany przez wiatr, kt\u00f3ry tu zim\u0105 dominuje. Brak \u015bniegu i wiatr sprawiaj\u0105, \u017ce g\u00f3ry staj\u0105 si\u0119 \u201eszklane\u201d. \u0141atwe latem pola firnowe potrafi\u0105 zaskoczy\u0107, zmieniaj\u0105c si\u0119 w po\u0142acie twardego, czarnego, przetykanego lu\u017anymi kamieniami, lodu. Niby dla wprawnego wspinacza nie powinny stanowi\u0107 problemu, ale jednak czym innym jest chodzenie, opieranie ca\u0142ej stopy na stopniu utworzonym w \u015bniegu, a czym innym jest balansowanie na koniuszkach, z trudem wbijanych w twardy l\u00f3d, przednich z\u0119b\u00f3w rak\u00f3w \u2013 palce r\u00f3wnie\u017c bardziej marzn\u0105. Wspinanie zimowe bardzo r\u00f3\u017cni si\u0119 od tego letniego. Obozy po\u015brednie trzeba zwija\u0107 i pakowa\u0107 do wor\u00f3w transportowych, a te potem solidnie przytwierdzi\u0107 do pod\u0142o\u017ca. Rozstawiony namiot, nawet obci\u0105\u017cony pozostawionym wewn\u0105trz sprz\u0119tem, tak jak to si\u0119 czyni latem, nie przetrwa zim\u0105. Wiatr czy\u015bci wszystko.<\/span><\/p>\n

Najgorszy jest wiatr<\/h2>\n

Zim\u0105 na Gasherbrumie I mieli\u015bmy tak\u0105 sytuacj\u0119: po dw\u00f3ch czy trzech tygodniach silnych wiatr\u00f3w sp\u0119dzonych na przeczekiwaniu w bazie, idziemy do obozu drugiego. Mamy obawy, czy spakowany w w\u00f3r transportowy i przytwierdzony do lodowca sprz\u0119t przetrwa\u0142. Dochodz\u0105c do prze\u0142\u0119czy Gasherbrum widzimy z oddali, \u017ce nasz czerwony pakunek przetrwa\u0142 i jest w miejscu, w kt\u00f3rym go pozostawili\u015bmy. Czujemy ogromn\u0105 ulg\u0119, bo oznacza to, \u017ce sprz\u0119t potrzebny do biwaku i dalszej \u00a0akcji znajduje si\u0119 na miejscu. Jeszcze z odleg\u0142o\u015bci dw\u00f3ch-trzech metr\u00f3w wydaje si\u0119, \u017ce wszystko jest ok. Ale… gdy podchodzimy bli\u017cej, okazuje si\u0119, \u017ce nasz czerwony w\u00f3r wype\u0142niony jest po brzegi nie sprz\u0119tem, a sprasowanym przez wiatr \u015bniegiem. Znikn\u0119\u0142o wszystko: \u015bpiwory, namiot, kuchenka, paliwo, jedzenie\u2026 dos\u0142ownie wszystko. Jak to si\u0119 sta\u0142o skoro worek by\u0142 dok\u0142adnie zamkni\u0119ty? P\u0119k\u0142a, szarpana wiatrem o niszczycielskiej sile, metalowa zatrzaskowa klamra, kt\u00f3r\u0105 by\u0142 zamkni\u0119ty nasz w\u00f3r transportowy. Ten sam los spotka\u0142 ob\u00f3z trzeci na siedmiu tysi\u0105cach metr\u00f3w. Wiatr jest si\u0142\u0105 dominuj\u0105c\u0105 w g\u00f3rach najwy\u017cszych zim\u0105. Przed oddzia\u0142ywaniem zimna mo\u017cna w miar\u0119 skutecznie si\u0119 zabezpieczy\u0107, \u00a0ale gdy si\u0142a wiatru ro\u015bnie do warto\u015bci niepokoj\u0105cych, mo\u017cna tylko ucieka\u0107 w d\u00f3\u0142.<\/span><\/p>\n

\"Baza

Zim\u0105 warunki s\u0105 znacznie trudniejsze ni\u017c latem – najgorszy jest wiatr (fot. autor, zimowa wyprawa Polak\u00f3w na K2, 2018 r.)<\/p><\/div>\n

Himalaizm zimowy – polskie sukcesy<\/h2>\n

Dlaczego wspinamy si\u0119 w g\u00f3rach najwy\u017cszych zim\u0105, skoro panuj\u0105 tam tak skrajne warunki? Niekt\u00f3rzy nawet twierdz\u0105, \u017ce najgorsze, jakie mo\u017cemy spotka\u0107 na naszej planecie. Jak dobrze pami\u0119tam, to chyba Jerzy \u201eDziurek\u201d Warteresiewicz rzuci\u0142 pytanie:\u00a0<\/span>dlaczego by nie wspina\u0107 si\u0119 zim\u0105 w g\u00f3rach wysokich?<\/span><\/i>\u00a0Andrzej Zawada wdro\u017cy\u0142 w \u017cycie t\u0119 ide\u0119.<\/span><\/p>\n

Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od Noshag\u2019a. 13 lutego 1973 roku o godzinie 23.20 Zawada \u0142\u0105czy si\u0119 z baz\u0105 i informuje \u201eNoszak zrobiony\u201d. Na szczycie stoi razem z Tadeuszem Piotrowskim. Po raz pierwszy cz\u0142owiek przekroczy\u0142 zim\u0105 wysoko\u015b\u0107 siedmiu tysi\u0119cy metr\u00f3w. P\u00f3\u017aniej by\u0142y zimowe do\u015bwiadczenia na Lhotse, gdzie po raz pierwszy w historii cz\u0142owiek zim\u0105 przekroczy\u0142 granic\u0119 o\u015bmiu tysi\u0119cy metr\u00f3w. 25 grudnia 1974 roku Andrzej Zawada i Andrzej Zygmunt Heinrich osi\u0105gn\u0119li wysoko\u015b\u0107 8250 metr\u00f3w. Ten w\u0142a\u015bnie baga\u017c do\u015bwiadcze\u0144, jakich nie zgromadzili wcze\u015bniej wspinacze z innych pa\u0144stw, by\u0142 podwalin\u0105 do sukcesu na Evere\u015bcie \u2013 pierwszym zdobytym zim\u0105 o\u015bmiotysi\u0119czniku! 17 lutego 1980 roku p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem na szczycie staj\u0105 Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki.<\/span><\/p>\n

\"Mount

Krzysztof Wielicki i Leszek Cichy – pierwsze zimowe wej\u015bcie na Mount Everest, luty 1980 (fot. archiwum Krzysztofa Wielickiego)<\/p><\/div>\n

Spo\u015br\u00f3d czternastu himalajskich olbrzym\u00f3w, przekraczaj\u0105cych osiem tysi\u0119cy metr\u00f3w, a\u017c dziesi\u0119\u0107 jako pierwsi zim\u0105 zdobyli Polacy. Spo\u015br\u00f3d zdobytych szczyt\u00f3w tylko na Makalu, Gasherbrumie II i Nandze Parbat zim\u0105 nie stali Polacy:<\/span><\/p>\n